Akademia Ruchu

Sokołowsko - Konteksty 2016 Akademia Ruchu - Poezja
Sokołowsko – Konteksty 2016 Akademia Ruchu – Poezja

 

Teatr Akademia Ruchu – powstał w Warszawie w 1973 roku, jego założycielem i kierownikiem artystycznym był Wojciech Krukowski. Akademia Ruchu jest grupą twórczą działającą na pograniczu różnych dyscyplin: teatru, sztuk wizualnych, sztuki performance i filmu. Cechy wspólne w procesie twórczym Akademii Ruchu to: ruch, przestrzeń i przesłanie społeczne. W ich twórczości radykalizm artystyczny łączy się ze społecznym przesłaniem. Prace Akademii Ruchu w otwartej przestrzeni miasta, mające od 1974 roku charakter regularnej, ciągłej aktywności, są pierwszym w kraju przykładem tak systematycznych działań grupy twórczej – poza oficjalną sferą kultu sztuki – w przestrzeni „nieartystycznej”; na ulicach, w domach mieszkalnych i strefach przemysłowych. Z kolei elementy codzienności przeniesione w niezmienionej formie w „świętą” przestrzeń sztuki (na scenę, do galerii) wzbogaciły jej wizję antropologiczną, nie ujmując niczego estetycznej. Akademia Ruchu prezentowała swoje prace w prawie wszystkich krajach Europy, a także obu Amerykach i Japonii, w ramach tournee i znaczących festiwali teatralnych). Akademia Ruchu realizowała swoje prace również w wielu galeriach i miejscach prezentacji sztuk wizualnych (m.in. Institute of Contemporary Art ICA w Londynie, documenta 8 w Kassel, festiwale NRL Live Art Glasgow, Museum PS1/ Clocktower Gallery w Nowym Jorku, Ludwig Forum w Akwizgranie, Los Angeles Contemporary Exhibition LACE, Museum of Modern Art w Jokohamie, Walker Art Center w Minneapolis).

http://www.akademiaruchu.com/

 

POEZJA – to historyczna praca Akademii Ruchu (1988 r.), która jest za każdym razem aktualizowana. Początkowo motywem inicjującym akcję było rozpięcie w przestrzeni ulicy białych pasów płótna, zapowiadających dalsze działania grupy. Przed zgromadzoną publicznością, wykonawcy uruchomiali odrywające się dynamicznie od ziemi (w wynik reakcji naprężonych dotychczas gumowych taśm) pasy płótna. Następnie zapisywali je przy pomocy sprayów kolejnymi wersami „poematu”.

Treść „Poezji” jest kształtowana w zależności od kontekstu i miejsca akcji, w Sokołowsku były to cytaty z rozmów prowadzonych z mieszkańcami. W tej realizacji transparenty były podnoszone i napinane przez współpracujących z grupą młodych performerów. Po wypełnieniu wersami „poezji” wszystkich transparentów, wykonawcy posuwali się w głąb szpaleru transparentów, a wydmuchiwany przez nich ogień powodował ulotnienie się zapisanych fragmentów nylonowego płótna (sugerując wchłonięcie idei słów przez atmosferę) i odsłaniając kolejne wersy wiersza.

 

fot.Tomasz Ogrodowczyk